NOODZAAK

Laatst hoorde ik dat elektrische rolstoelen een luxe waren. Was het maar zo een feest. Dat zijn de mensen die totaal niet de zorgwereld begrijpen. Een elektrische rolstoel zijn mijn ‘werkende benen.’ In een elektrische rolstoel beweeg ik mij in voort. Zou je mij in een handbewogen rolstoel neerzetten, zou ik mij niet voort kunnen bewegen. Ik heb niet genoeg kracht in mijn linkerarm om aan het wiel van een rolstoel te duwen. Plus ik zou één kant op draaien met de rolstoel, want mijn bijna verlamde rechterarm doet bijna niks. Zet je mij in een gewone rolstoel, zakt mijn romp in. Ik heb door de jaren heen, scoliose ontwikkelt en mijn romp is scheef gegroeid. Ik moet wel een aangepaste rugleuning of orthese (zitting) om mijn romp te corrigeren. Om geen pijnklachten te krijgen. Ook heb ik aanpassingen nodig aan mijn beensteunen en voetenplanken. Ik heb helaas een slechte bloedsomloop, dus ik moet verstelbare aanpassingen hebben. Ook mijn rugleuning en de rolstoel moeten kunnen kantelen. DUS EEN LUXE? Nee, maar pure noodzaak. Kun je het deze mensen kwalijk nemen? Nee, niet echt. Maar ik vind wel en ik denk dat ik niet de enige ben, dat je dit niet zomaar kunt zeggen.

Toch zijn er ook mensen waarvan je zou denken, dat ze erg goed op de hoogte zijn van de zorgwereld. Helaas, in de praktijk blijkt dit niet altijd zo te zijn. Laten we zeggen 9 van de 10 keer gewoon echt niet. Dat is heel vervelend en dan zou je kunnen denken: ga zelf eens in de rolstoel zitten of….

Echter zijn er vele mensen met mij (die ook in de zorgwereld leven) die er boven kunnen staan. Helaas is het een wirwar tegenwoordig, wat echt niet leuk is. Ondanks dat het niet altijd fijn is en het je stress oplevert. Je afhankelijk bent en machteloos staat. Het je (hoofd) pijn geeft, enorm veel papierwerk en zorgen. Je vaak van kastje naar de muur wordt gestuurd. Ben ik blij dat het er is en dat ik er gebruik van kan maken. Hulpmiddelen zijn geen luxe, maar pure noodzaak.

Wat als er geen passieve tilliften, elektrische rolstoelen en andere hulpmiddelen bestonden. Geen techniek, geen internet. Nogmaals, het is geen luxe, maar pure noodzaak. Zo kan ik (en vele anderen met mij) leven!

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.