LEREN PRATEN

De meesten mensen zijn wel op de hoogte van het leren praten van mij. Voor wie er nog niks van heeft mee gekregen, een kleine terugblik. Afgelopen december zei ik onbewust: SORRY. Ik dacht: huh? Die avond in bed ging ik namen oefenen, de dagen van de week, en het tellen. Warempel het lukte. Gelijk logopedie aangevraagd en sinds januari dit jaar volg ik intensieve logopedie. Na meer dan 17 jaar leer ik weer praten. Dit is zeer zeldzaam voor het Locked-in syndroom. Bijna niemand kan dit op eigen kracht alleen via een letterkaart of hersenimplantaten. Dus dit is een medisch wonder! Ik ben ver gevorderd van de mondmotoriek, naar klanken, woordjes, zinnen en nu naar kleine gesprekjes en beeldbellen.  Adempauze nemen tussen elk woord, maar verstaanbaar. Tuurlijk klinkt het nog nasaal en monotoon. Kleine toonhoogtes kan ik maken. Mijn ademkracht is minder, maar wel meer gevorderd.

Ik had ook het verdriet over de stem die ik verloor. Mijn laatste woorden waren op 24 oktober 2001. Toen was er een periode van stilte en de eerste jaren leefde ik zonder mijn stem extreem eenzaam.

NU IN SEPTEMBER 2019:

Het lijkt allemaal vanzelfsprekend en misschien voor de buitenwereld ook makkelijk. Maar achter de schermen zit er heel veel tijd en energie in. Dat vergeten de meeste mensen vaak algauw. In het begin was ik heel gedreven en elke ochtend als ik wakker werd begon ik met de mondmotoriek oefeningen en daarna de klank oefeningen. Dit bouwde ik op en verspreide het over de dag. Elk vrij moment besteedde ik er aandacht aan. Op een gegeven moment werd het zoveel. Ik kreeg woorden en zinnen erbij. Ademhaling oefeningen. Blaas oefeningen. Het vergde zoveel van me, dat ik niet meer uit me bed kon komen zo moe was ik. Als ik moe ben, komt er helemaal geen stem en kracht meer uit. Als ik wat perfect wil doen, dan geef ik mezelf ook voor de 300 volle procent. Ik heb gelukkig alles leren doseren en nu gaat het makkelijker.

Het klinkt misschien niet altijd even verstaanbaar en je moet mijn stemgeluid kennen, goed luisteren, goed kijken en de rust en tijd geven. Dan wordt het algauw meer verstaanbaar. Maar ik kan mezelf weer verbaal duidelijk maken na ruim 17 jaar. Een wereld gaat er voor mij open.

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.