AFTELLEN

Voor de mensen die nog niet op de hoogte zijn. In 2018 werd ik uitgenodigd op Curaçao als motivational speaker. Op het Caribbean Spinal Cord Injury Congress.

Ik had geen idee wat mij te wachten stond. Ik heb geen dwarsleasie, maar wél het locked-in-syndroom.

De reis van mijn leven begon.

Met de elektrische rolstoel mocht ik tot de gate van Schiphol. Toen werd ik overgetild op een smalle transferstoel en toen reden we naar de vliegtuigstoel. Ik kon de eerste paar uur wel goed opzitten, maar daarna zakte mijn romp in. De reis was lichamelijk zwaar! Je bent je rolstoel gewend, niet een gewone vliegtuigstoel. Gelukkig verliep de reis voorspoedig, rustig, maar erg lang! Ik werd opgewacht door de organisatoren van het congres. Maar wat ik terug kreeg aan liefde maakte deze reis voor mij erg waardevol! Ik kijk er met een warm gevoel naar terug. Dit had ik voor geen goud willen missen!

Vaak wordt er daarna gedacht: ze zal wel in een zwart gat vallen. Ik lijk rustig van buiten, maar in mijn binnenwereld kan het best levendig zijn. Dit jaar is mijn jubileumjaar. In alle rust en stilte heb ik met hulp aan een soort mini-docu gewerkt. Augustus is de maand van de trailer. Dit nieuws heb ik eind juni pas openbaar gemaakt samen met Irene Moors. Eindelijk publiceer ik 29 augustus 2019 de eerste beelden van mijn mini-docu op YouTube. Iedereen is super nieuwsgierig. Familie, vrienden, kennissen, verzorgers, medici, Facebook mensen en mensen die mij niet kennen, maar er toch over gehoord hebben. 25 oktober 2019 zal de gehele mini-docu op YouTube te zien zijn.

Of ik dit jubileumjaar nog naar een ander land ga? Ik weet het niet. Eerst mij maar focussen op mijn jubileumjaar en mijn mini-docu. Vooral genieten van het onverwachte wat mij na ruim 17 jaar overkwam. Maar oh zo waardevol voor mij: het maken van klanken, woorden en zinnen.

Ik wil IEDEREEN bedanken die ál die jaren trouw bij mij zijn gebleven. Zo kon ik opkrabbelen uit het diepe dal. Vanaf het moment dat ik roerloos in bed lag en niks meer kon, mij niet kon uiten, alleen maar kon knipperen met mijn ogen, huilen uit frustratie. Tot het moment hoe ik nu mijn leven leid. In de elektrische rolstoel. Bijna 18 jaar verder. Mensen die een lach op mijn gezicht tover(d)en, mij steun(d)en, mij supporten, in mij geloven, ook met mij zijn als ik verdriet heb en motiveren in het leven. Lieve mensen die ik heb leren kennen, alle lieve Facebook mensen, mensen die mij hebben verzorgd (toen en nu), mensen die ik ben vergeten, maar bovenal mijn dierbare familie en vrienden.

Ik zit niet stil, maar rust wel tussendoor;-)

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.