MIJN STEM

Ik maakte al onbewust vaker klanken. Nooit bewust zelf. Op een dag in december 2018 had ik het koud. Ik was net 2 maanden terug van Curaçao en stiekem verlangde ik weer terug naar de warmte. Bah, ik ben niet gemaakt voor de kou in Nederland, dacht ik. Het was een extreem koude dag en ik kon het niet warm krijgen. Onbewust knarste ik met mijn tanden. Diegene die erbij was trok een gezicht zo van: wat een rotgeluid. Wat ik toen onbewust deed, ik zei heel verstaanbaar: S-O-R-R-Y!!! Ik schrok er zelf gewoon van en ik dacht: watskeburt??? Ik dacht: fok it, ik doe het gewoon. Ik ga de namen van familie en vrienden zeggen. Om 23.30 uur was ik nog aan het oefenen. Ook het alfabet en tellen van de cijfers. De dagen van de week. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik hoorde mijn stem! Ik liet mijn ‘stem’ al ‘horen’ afgelopen jaar. Zelfs buiten ons kleine kikkerlandje. Want ik was uitgenodigd op Curaçao, als motivational speaker zonder stem.

Maar dit wat mij nu overkwam? Dit had ik nooit verwacht en gedacht. Het gebeurd zelden dat een persoon met het Locked-in syndroom op eigen kracht spraakfunctie terug krijgt. Iets om (vooral dit jubileum jaar) super trots op te zijn. Na ruim 17 jaar kwam de functie langzaam terug. Met oudjaar 2018 was ik gezellig bij vrienden. Op het moment dat het rustig was, liet ik mijn stem aan mijn vrienden horen. Ook zij waren verbaasd, maar vonden het zo mooi dat er ook wat traantjes verschenen. De eerste stap had ik gezet en ik had de revalidatiearts aangeschreven. Die vond het ook zo mooi en bijzonder, dat hij er meteen actie op ondernam. Halverwege januari 2019 ging ik logopedie volgen. We zijn nou bijna een half jaar verder. De mondmotoriek en de klanken geoefend. Langzaam woordjes en zinnen. Stel dat jij je neus dicht knijpt, zo klinkt mijn stem ongeveer. Nasaal en monotoon. Logisch, als alles 17 jaar heeft stil gelegen. Ik verwacht niet mijn hele spraakfunctie terug, maar elke klank en woord is een vooruitgang. Hoe klein ook. Het kost mij super veel energie en het vergt mij concentratie. Wat was ik blij dat ik mijn eerste voice berichten kon sturen. Mijn eerste woorden waren naar mijn moeder. HOU VAN JOU MAMA. Dat was speciaal. 24 op 25 oktober 2001 hoorde zijn mijn laatste woorden. In januari 2019 hoorde ze mijn eerste woorden.

Ik zat samen met mijn moeder in de taxi. Op de stoel voor mij zat een meisje van een jaar of 6. Ze vroeg aan mijn moeder: ‘Bent u de moeder van de mevrouw in de rolstoel?’ Mijn moeder antwoordde: ‘Ja dat is mijn dochter. Ze kan niet praten en doet dat met een computer op haar blad. Toch maakt ze sindskort weer woordjes.’ ‘Oh’ , reageerde ze. De taxichauffeur reageerde gelijk en zei: ‘Ze zal je gedag zeggen als je uitstapt.’ Ik dacht: oké, nu moet ik mij goed verstaanbaar maken. Toen ze uitstapte zwaaide ik en sprak het woord DOEI uit. Maar of ze mij ook echt verstond? Ze had 2 gehoorapparaatjes in. Desalniettemin, ik heb het geprobeerd én wat een super schattig meisje was het! In meerdere situaties gebruik ik mijn stem. Ik probeer zo goed mogelijk JA en NEE te antwoorden, maar of DOEI er zo verstaanbaar uit kwam?

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.