BOEKPRESENTATIE

Mijn boek Donkere wolken welk pad zou jij kiezen? kwam moeilijk van de grond. Geen enkele uitgeverij had er geloof in. Ik besloot het eigen hef in handen te nemen en het zelf uit te geven. Mijn moeder zei in het begin toen ik met mijn tweede boek startte: ‘Let op mijn woorden, je gaat het zelf uitgeven.’ En ja hoor ze had gelijk. Alleen het was zo duur. Uit onverwachte hoek kreeg ik hulp van Stichting Unlocked en SPEC Entertainment. Na tweeëntwintig maanden was het zover. Na al het harde werken, al het geschrijf, al het verbeteren en de vele tranen was het zover. Mijn boekpresentatie, waar ik al sinds mei 2017 naar uitkeek. De bekende Nederlanders Ali B, The Partysquad en natuurlijk mijn vriendin Irene Moors waren erbij om de avond te presenteren en op te vrolijken. Een paar weken van te voren WhatsAppte ik de genodigden hoe de zaalindeling werd. Op de eerste rij van de kleine theaterzaal wilde ik mijn familie, Ali B en The Partysquad met hun tourmanager Quincy. Op de tweede rij, mijn vrienden Annemarie, Tamara, Diana en dan de rest van de genodigden. Eén week voor mijn boekpresentatie plaatsvond, stuurde ik de genodigden de laatste informatie toe. Met een fotocollage van de bekende Nederlanders. De reacties stroomden binnen. ‘Wauw wat gaaf’, reageerde Tamara. Ook Annemarie en Katja waren door het dolle heen. Alles moest op mijn manier, want tja het was mijn feest. Ik wilde dit feest ook besloten. Dit vanwege het overlijden van mijn vader. Mensen die erbij waren, die allemaal wat voor mij betekende. Het werd helaas niet door iedereen gewaardeerd. Want iedereen wilde er natuurlijk bijzijn. Dus de genodigdenlijst was erg moeilijk samen te stellen. Wat ik al meteen wist (dat ik met het boek Donkere wolken begon) was dat ik de boekpresentatie in het Zaantheater Zaandam wilde. Omdat mijn vader anderhalve maand voor zijn overlijden bij de opnames van mijn introductiefilmpje was. Die opnames waren in het Zaantheater Zaandam. Dus het Zaantheater heeft een emotionele betekenis voor mij.

Woensdag 28 maart 2018 was het zover. Omdat ik sneller moe werd, besloot ik langer op bed te liggen. De zenuwen gierden door mijn lijf. Ik gluurde door de kier van het gordijn naar buiten. Gatsiedarrie dacht ik. Wat een trieste regenachtige dag. Juist vandaag! De appjes vlogen om mijn oren. Mijn oude kleuterjuf (waarmee ik inmiddels bevriend ben) stuurde: ‘today is your big day!’ Roxanne appte: ‘schat vandaag is het jouw dag. Tijd om te shinen!’ Katja appte me en ook Gabriëlla. Gabriëlla zou mijn haar in de krultang doen en mooi opsteken. Ze zei: ‘Niet zenuwachtig zijn dat is nergens voor nodig. Ik ben er vanmiddag om je haar heel mooi te maken.’ Ik zuchtte diep en dacht: ‘iedereen steunt me en is supertrots. Je moet ervan genieten. Denk aan de woorden van Quincy en Sonja die je twee weken geleden sprak.’ Het was inmiddels al middag en de verzorging deed mijn galajurk aan. Het was een fuchsia kleur met steentjes. Omdat ik wel wat was afgevallen, moest hij nog op het nippertje ingenomen worden. Mijn nep bontvestje ging even aan tegen de kou. Direct nadat ik mijn pumps aan had ging mijn voordeur bel. Tringggtringgg. Van de zenuwen schrok ik erg en ik moest lachen om mezelf hoe ik deed in de spiegel. Daar kwam Gabriëlla aan met een grote tas. ‘Hehé pfff wat een drukte, maar ik ben er. Ben je al zenuwachtig?’, en Gabriëlla gaf me een schouderklop. Ik knikte en parkeerde mijn rolstoel voor de spiegel. Gabriëlla liet de krultang al warm worden en voorzichtig ging ze te werk. Eerst één plukje en steeds meer. Toen ik in de spiegel keek leek ik net een poedel. Gabriëlla zag mijn blik en zei: ‘Komt goed.’ Plukje voor plukje zette ze het vast. Ondertussen ging de voordeurbel. Het waren mijn moeder en zusje. ‘Wat zie je er mooi uit schat’, zei mijn moeder. Ze kwamen mijn tasjes met gesigneerde boeken en banner alvast naar het Zaantheater brengen. ‘Ik leg mijn spullen in de woonkamer’, zei mijn zusje. Zij zou mij zo meteen opmaken. Ook Gabriëlla was klaar en trots keek ik in de spiegel. Ik gaf haar een kus en bedankte haar. Tegelijk vertrok ze met mijn moeder en zusje. Even was het rustig in mijn huis en ik genoot van de stilte. Ik dacht eraan hoe de avond zou zijn. Tringtring. Ik werd uit mijn gedachten gehaald door de voordeurbel. Mijn moeder en zusje kwamen weer binnen. ‘Oh wat is het al mooi in het Zaantheater. Ze zijn het podium al aan het opbouwen en we hebben de tasjes op de tafel uitgestald’, zei mijn moeder. Mijn zusje gaf me een stomp en zei: ‘Kom op stresskip, kom gauw bij het raam zitten.’ Ondertussen bewonderde ze mijn haar en begon met mijn gezicht insmeren. Wat foundation, poeder en roze met zilveren oogschaduw. Mijn zusje gebaarde naar mijn moeder en zei: ‘Mooi heb ik het gedaan hé?’ Mijn moeder knikte instemmend. De begeleiding kwam binnen en bracht mijn eten. Ik moest wat binnen krijgen. Mijn moeder en zusje lieten me weer alleen en mijn moeder zei: ‘Geniet nog even van je rust!’ Ik at mijn patat met lange tanden op en dacht: je moet echt wat eten. Blijf rustig vandaag is jouw avond. Even later kwam de rolstoeltaxi die mij naar het Zaantheater bracht. Ik reed met een kloppend hart uit de rolstoeltaxi. Stond even stil en slikte. Het moment is daar nu moet je shinen dacht ik. Ik reed gauw door, want het miezerde. Eenmaal binnen zag ik dat de cupcakes met de cover aan een lolly mooi werden geëtaleerd. Ik liet mijn jas uit doen en mijn nep bontjasje maakte plaats voor een bijpassende stola in de fuchsiakleur van mijn jurk. Ineens vielen alle zenuwen van mij af. Ik ging naar de theaterzaal en dronk alvast een glas prosecco. Niet veel later kwam Irene Moors. In een tijgerbroek met een flitsende groene jas. ‘Schat ik ben er, maar wel schor. Vanochtend dacht ik: Sun-Mi heeft helemaal geen stem. Wat heb ik te zeiken? Dit is jouw hoogtepunt. Je hebt gewoon een tweede boek you go girl.’ Ik gaf haar een zoen en omhelsde haar. Ze zei: ‘Ik heb een verrassing voor je.’ Geheimzinnig gaf ze me een schouderklopje. Samen namen we het draaiboek door en gingen naar de theaterzaal. Elke zin en elke beweging moest ik oefenen. Hoe ik het podium op moest rijden, waar ik moest wachten en wat Irene zou zeggen. Ik was zo rustig en ik weet niet waardoor het kwam. Ik zat nog even met Irene te kletsen en ze zei: ‘O schatje, wanneer ga je naar Curaçao? Dat wil je zo graag!’ Wat ik op dat moment nog niet besefte is dat Curaçao binnenkort een hele andere wending aan mijn leven zou gaan geven. Ik dacht: ik ga even mijn gasten ontvangen. Irene zei: ‘Ik blijf even hier om mijn stem te sparen.’ Ik knikte en reed de theaterzaal uit. Dat ik naar buiten reed kwamen de genodigden op mij af. Al mijn familie en vrienden bedolven mij onder de bossen bloemen en kusjes. Ik kwam geen centimeter vooruit. Met tien minuten werd ik weer de zaal in geroepen. Inmiddels waren Ali B en The Partysquad gearriveerd. Ali B zei: ‘Wat ben je mooi’, en ik glimlachte. Ik zei tegen Quincy: ‘Ik ben weer rustig hoor.’ Quincy gaf mij een schouderklop en een knipoog net of hij wilde zeggen: ‘Goed zo.’ Ik zag Ruben Fernhout nergens en ik tikte Jerry Leembruggen aan. ‘Hey Jerry alles goed? Waar is Ruben?’ Hij zei: ‘Hij komt iets later, maar hij komt wel.’ Het was inmiddels al tegen 19:00 uur en de avond zou beginnen. Irene en ik gingen in de coulissen zitten en Ali B en The Partysquad gingen op de eerste rij zitten. Het openingsnummer Og3ne met Lights and shadows werd gedraaid. Die tekst vond ik mooi en toepasselijk. Langzaam druppelde iedereen binnen. Nadat iedereen zat kwam Irene tevoorschijn en begon: ‘Het Zaantheater is echt geweldig. Wat fijn dat jullie er allemaal zijn voor de boekpresentatie van Sun-Mi waar we allemaal zo trots op zijn. Die het allemaal flikt. Hier is ze dan de ster van de avond Sun-Mi Venema.’ Ik kwam het podium op gereden en iedereen applaudisseerde. Irene verklapte dat er wat mensen een boodschap voor mij hadden. Ze zei: ’Draai je even om naar het scherm, want er willen mensen wat tegen je zeggen.’ Zenuwachtig maakte ik een pirouetje en ik keek naar het scherm. De drie dames van Og3ne kwamen in beeld en zeiden: ‘Hi Sun-Mi Og3ne hier. Wat fijn dat je zoveel steun hebt kunnen halen uit Lights and Shadows. Daar worden we heel gelukkig van en supertof dat je bij onze show was. Helaas kunnen we er vandaag niet bij zijn, maar we wensen je veel succes en veel plezier met je tweede boek.’ ‘Wauw’, zei ik en ik moest ook even slikken. Irene zei: ‘Blijf nog even staan, want er wilt nog iemand wat zeggen.’ Vol spanning wachtte ik af. De zanger Brace verscheen op het scherm en zei: ‘Hey lieve Sun-Mi je gaat je tweede boek uitgeven. Je weet dat ik altijd fan van je ben geweest. Je bent mijn maatje en vriendin. Ik mag je en ik hou van je en ik ben zo trots op jou. Je bent zo een grote inspiratiebron voor velen, maar ook voor mij. Je hebt altijd naar mijn muziek geluisterd, maar ik kijk altijd naar jou, hoe jij het doet. Daar word ik vrolijk van in mijn leven en hoef ik niet zoveel te klagen in mijn leven en heb ik het maar goed ook. Ik ben je dankbaar voor je positiviteit en heel veel succes. Hij sloot af met een handkus en zei: ‘Van je grote vriend Brace.’ Mijn Brace, wat lief dacht ik. Ik werd wel een beetje emotioneel van deze woorden, maar liet het niemand merken. Toen draaide ik mij weer om naar het publiek en was het tijd voor mijn andere grote vriend Ali B. Hij kwam het podium op en zei: ‘Niet allemaal tegelijk’, en de zaal applaudisseerde. Omdat Irene de presentatrice van de avond was zei hij als grap: ‘Tegenwoordig ga ik door het leven als Ali B keuze.’ Waardoor iedereen in de zaal moest lachen. Hij vertelde hoe lang we elkaar kenden en vervolgde: ‘Er zijn mensen die wel hun tong kunnen bewegen en klank kunnen maken, maar daar heb ik geen klik mee. Met haar heb ik dat wel. Het magische is dat we elkaar aanvoelen zonder dat we communiceren. Dat vind ik heel bijzonder.’ Je kon een speld horen vallen in de zaal. Iedereen was muisstil. Irene nam het woord weer over en zei: ‘Jullie hebben ook een raakvlak, want jullie zijn allebei jullie papa verloren. Dat is heel vervelend en verdrietig, maar dat maakt het gevoel extra bindend. Volgens mij ging jij je nummer Ik huil alleen bij jou zingen?, zei Irene tegen Ali B. Dus hij grapte: ‘Ja, dat staat in het draaiboek.’ Hij ging naast mij zitten en gaf mij een kus. De foto van mijn vader en mij verscheen op het beeld. De foto dat hij bij mij stond met zijn glas prosecco in zijn hand, op de boekpresentatie van mijn eerste boek Gevangen in mijn binnenwereld. De eerste woorden van het liedje van Ali B klonken: Gebroken gevoel, verborg de pijn door steeds te lachen. Iemand moest het doen. Sterk zijn er is geen ruimte voor een zwakte. Ik voelde de tranen in mijn ogen branden. Ik dacht: nee je make-up, hou je in. Ali B richtte zijn blik naar mij en zijn mooie bruine ogen doorboorde mijn ogen. Ik voelde zijn pijn, maar ook mijn pijn. Heel voorzichtig dwarrelde een klein mini traantje uit mijn ooghoek. Niemand die het zag, maar ik voelde het wel. Ali B stapte van de bank naast mij en keek eerbiedig naar de foto van mijn vader. Al zingend richtte hij zich naar mijn moeder en zong de woorden: Ik huil alleen bij jou, naar mijn moeder. Vanbinnen leek er bij mij een explosie van tranen te zijn. Ik zag het beeld voor me dat ik net bij mijn moeder was dat mijn vader was overleden. Vanbinnen huilde ik, maar gek genoeg kwamen er geen tranen. Wel was mijn gezicht een brok van emotie en mijn lip trilde. Het nummer was afgelopen en Irene kwam naar mij toe: ‘Gaat het schatje.’ Ik knikte . Ze vervolgde: ‘Fijn dat we zo ook even bij je papa konden stilstaan.’ Irene ging weer zitten op de bank en zei: ‘ We gaan nog bij een zanger stilstaan namelijk Alain Clark met Changes will come. De tekst past bij Sun-Mi haar leven. We zijn nu even stil, zoals jij iedere dag bent.’ Het nummer begon en iedereen in de zaal was muisstil. Toen het nummer afgelopen was verbrak Irene de stilte en vervolgde: ‘Ik heb het boek Donkere wolken al gelezen.’ Ali B grapte: ‘Ja, maar ik heb het geschreven.’ Lachend tikte ik hem aan net of ik wilde zeggen: grapjas. Ze ging verder en zei: ‘Het is heel krachtig en open. Ze vertelt al de ellende en gezeik in de zorg. Heel intiem ben je ook. De laatste keer dat je je vader zag. Maar je deelt ook de reacties van de studenten wat ze van je lezing vonden. Nu ga ik een alinea voorlezen uit het boek Donkere wolken.

Helaas moet je een strijd die je meemaakt zelf in je binnenwereld strijden. Dit heb ik gedaan en heb daarin twee keuzes gehad. Zal ik stoppen of doorgaan? Ik heb de keuze gemaakt om het pad in te slaan om door te gaan. Ondanks de pijn, het verdriet en deze tegenslagen in mijn leven. Er werd weleens tegen mij gezegd: Een strijd is niet gestreden als er niet gevochten is. Welk pad zou jij kiezen?

Iedereen applaudisseerde en floot. Ook Ali B. ‘We gaan nu over naar het feestelijke gedeelte. Nu is het zover’ , zei Irene Moors. Ali B kreeg een boek die ik vasthield en met mijn dichtgeknepen hand hield ik zogenaamd het boek van Irene vast. Ze vervolgde: ‘Nu is het boek officieel op de markt. Het boek Donkere wolken.’ Iedereen in de zaal joelde en applaudisseerde. De fotograaf Bart Homburg maakte de foto’s, maar het moest overnieuw. Ondertussen zat Ali B te spelen met mijn spraakcomputer en typte: Ali wat ben je knap. ‘Ali B kun je je hoofd omhoog doen?’ ,zei de fotograaf. Klikklikklik. Ali B omhelsde mij en bedankte iedereen in de zaal en wenste ons een fijne avond. Hij nam zijn boek mee en verliet het podium om zich voor te bereiden op zijn show. Alles ging zo snel en The Partysquad kwam het podium al op. Ze hadden geen show maar kwamen uit pure liefde. Ruben Fernhout gaf mij een kus en nam het woord: ‘Wat ik graag wil zeggen is dat wij Sun-Mi al jaren kennen. Ze komt vaak bij onze shows wanneer het kan. Het contact is ontstaan, doordat ze Jerry benaderde. De meeste mensen zijn wel op de hoogte van Jerry zijn ongeluk. Er waren veel gelijkenissen tussen Sun-Mi en Jerry. Door de tijd heen heb ik het contact mogen aanschouwen dat Jerry er heen ging. Zelfs onze tourmanager Quincy werd een close vriend van haar. Persoonlijk vind ik het echt te gek om aanwezig te zijn.’ Wauw dacht ik. De Ruben die ik ken van feestjes, is altijd heel aanwezig, maar nu met deze woorden raakt hij mij wel. Ook Jerry zei: ‘Gefeliciteerd met je boek. Je hebt er keihard voor gestreden en nu is hij gewoon op de markt.’ Wat een lieve woorden ik werd er best emotioneel van. Het nummer Rampeneren die ze met Ali B maakte stond klaar. Maar waar was Ali B dan? Het nummer begon al en Ruben zei op de beat: ‘He yo we stampen op die beat. We rampeneren op de vloer. Het geeft geen ene moer. Want het is Sun-Mi en Jerry.’ Op dat moment kwam Ali B weer het podium oplopen en zei: ‘En Ali’ Hij riep het publiek om op te staan en Ruben zei: ‘Voor Sun-Mi haar nieuwe boek. Mag ik wat handjes in de lucht zien. Alle mooie en gezellige mensen. Let’s go.’ Ali B gebaarde: ‘Kom allemaal naar de vloer.’ De zaal liep leeg en we stonden allemaal te dansen. Ik stond in het middelpunt en genoot met volle teugen van iedereen die er voor mij was. Zelfs mijn familie deed mee.  Ali B en The Partysquad maakte er terecht een feest van, want sfeer maken en het publiek op hypen kunnen ze wel. Het nummer was afgelopen en iedereen ging weer op hun plaats zitten. Ali B, The Partysquad, Irene Moors en ik kregen bloemen. Gezamenlijk met de bloemen gingen we op de foto. Klikklik deed het fototoestel van Bart Homburg. Ook was deze avond gefilmd door Serge Heibuurt. Irene had nog een slotwoord: ‘Er zijn tasjes met jullie naam erop en een boek gesigneerd door Sun-Mi. Bewaar dit goed.’ Ze richtte zich naar mij: ‘En lieve schat, blijf de mooie Sun-Mi en ga door met mensen inspireren.’ Irene maakte een gebaar: ‘applaus voor Sun-Mi.’ Op de muziek van Rampeneren en met een bos bloemen op mijn blad, zwaaide ik naar alle lieve genodigden. Ze gingen staan en applaudisseerden en joelden. Ik keek de zaal in en ik moest lachen, maar ook overviel mij emotie. Emotie van de hele avond, de mooie toespraken van iedereen om mij heen! Dit was een onvergetelijke avond, om door een gouden ringetje te halen!

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.