FLASHBACK

Niemand was thuis en ik had het hele rijk voor mij alleen. Ik griste de autosleutels van tafel en liep naar de auto van mijn moeder die geparkeerd was in de tuin. Een gele Fiat Punto. We hadden de tuin laten uitbouwen en een elektrische poort laten maken. Zodat de auto naast de schuur kon staan. Met de cd van Dru Hill stapte ik in. Keihard zette ik het nummer Dru Hill – You Are Everything ft. Ja Rule op. Ik zat achter het stuur en droomde weg dat ik op de snelweg reed met het raampje open. Wat voelde ik mij stoer. Ik werd uit mijn fantasie wakker geschud door een boze buurvrouw. ‘Zet de muziek eens zachter asociaal kind’, gilde ze.

Alles wat mijn broer deed vond ik stoer. Zijn leren jas met een roofvogel vond ik stoer. Zijn scooter vond ik stoer. Nooit was ik zo stoer. Kortom ik bleef altijd ‘het zusje van.’

Als vijftien jarig meisje stond ik voor de spiegel mezelf te bekijken. Gelukkig was niemand thuis. Ik dacht: ik pak de leren jas met de roofvogel van mijn broer. Ik pakte zijn jas van de kapstok. Wat zag ik er stoer uit. Iets in mij zei: pak zijn scootersleutels. Ik pakte zijn sleutels en liep naar buiten. Zijn scooter stond onder het afdakje wat we hadden aangebouwd. Een beetje zenuwachtig en trillend stak ik de sleutels in het sleutelgat. Oké, here we go, dacht ik. Ik deed de scooter van de standaard en duwde het richting de poort. Ik ging zitten en draaide de sleutel om. De scooter startte, maar ik gaf gelijk gas, dus ik schoot door de struiken. Ik dacht: oh no. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik keerde terug en zette de helm netjes op (die ik tussen mijn benen had geklemd) en wederom gaf ik weer gas. Maar nu ging het goed. Woehoeeee ik reed op de scooter van me broer met zijn leren jas en wat voelde ik me stoer! Ik ben onverslaanbaar, niemand doet me wat, dacht ik.

Totdat mijn leven drastisch veranderde. 25 oktober 2001 werd ik ernstig ziek. Ik kreeg het locked-in-syndroom en kan tot nu toe helaas niet praten. Communiceer met een spraakcomputer. Ik heb een elektrische rolstoel, want heb geen loop of sta functie meer. Hoe ik opgroeide en tevens mijn ziektebeeld heb ik beschreven in het boek Gevangen in mijn binnenwereld. In mijn tweede boek Donkere wolken beschrijf ik een persoonlijk verhaal dat gaat over tegenslagen. Iedereen kent ze. De verslechtering in de zorg en het overlijden van mijn vader. Hoe verwerk je dit? Ik geef het inzicht en besef, hoe je het positieve uit je tegenslagen kunt halen. Ik hoop zo de medemens te steunen, want als ik het kan, kan jij het toch ook?

Daarna is mijn leven in een stroomversnelling geraakt. Een half jaar na mijn boekpresentatie stond ik gewoon op Curaçao als motivational speaker die niet praat. Het lijkt wel steeds mooier te worden.

2019 is mijn ‘jubileum’ jaar. Dit klinkt raar, maar zo voel ik het. In oktober heb ik achttien jaar het locked-in-syndroom en later in de rolstoel. Net zolang als ik lopend en pratend door het leven ging. De helft van mijn leven. Vrij bizar! Wat zou er verder op mijn pad komen?! Geen idee!

True beauty comes from within!

 

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.