Maandelijks archief: september 2018

EEN NIEUWE WENDING IN MIJN LEVEN

Uitgenodigd als motivational speaker in het tropische Curaçao. Wel heel bijzonder, want ik kan niet praten.

Volgend jaar oktober zit ik 18 jaar in de rolstoel. Dat is net zolang als dat ik lopend en pratend door het leven ging. Ik wilde daarom wat speciaals doen. Een vakantie naar Curaçao! Dat wilde ik namelijk altijd al naar Curaçao, maar ik had nooit echt een reden. Tot…..

Ik besprak met vriendinnen mijn idee. Er werd gezegd: ‘Je moet ervoor zorgen dat je gevraagd wordt. Jij kunt zeker wat voor de mensen betekenen, daar ben ik van overtuigd!’

Daarom werd ik uitgenodigd op een congres als motivational speaker. Ik las het bericht nog eens en nog eens. Er klonken enthousiast vage vreugdekreten uit mijn mond. Tegelijk stroomden er vreugdetranen uit mijn ogen. Dit moest ik vertellen dacht ik. Bevend en trillend vertelde ik het aan de begeleiding die op mijn woonlocatie werkten. Enige tijd later reed ik naar mijn moeder. Ik moest huilen en mijn moeder dacht: wat is er? Al snikkend en trillend typte ik mijn verhaal.

In een korte tijd heb ik zoveel moeten regelen. Denk aan de vliegreis. Je kan niet iemand met een ernstige beperking zomaar van Nederland naar Curaçao brengen. Denk aan alle aanpassingen die nodig zijn. De medische bagage. De verklaringen. De ondersteuning, de zorg, de maten en het gewicht van de rolstoel, watvoor soort accu zit erin, mag daarmee gevlogen worden? Al met al na een spannende en onzekere tijd is het gelukt en kan ik naar het congres.

Ik las dat de beperkten in een rolstoel in Curaçao met bijvoorbeeld een dwarslaesie zich opsluiten in hun huizen. Niet meer buiten durven te komen. Daar schrok ik heel erg van. Ik wil laten zien net zoals de titel zegt: Accessibility in Broader Perspective. Laat jezelf zien. Ik heb geen dwarslaesie en weet niet hoe dat is. Wel weet ik wat het leven met het locked-in-syndroom is.

Ik zie er zo naar uit deze mensen te inspireren en motiveren. Ik ben zo dankbaar dat ik deze kans krijg. Het is amper een half jaar na mijn tweede boek.

Dat de mensen zoals jullie en de mensen achter de schermen zo met mij mee leven. Het mij gunnen, mij helpen, mij supporten, vertrouwen, het geloof in mij hebben. Ook dit avontuur heb ik ook (bijna) alleen gedaan. Het is zo bizar om het te bevatten en dit ook echt daadwerkelijk te doen. Ik had net een gesprek met een vrouw en ze zei tegen mij: ‘Ik zei het toch je wordt wereldberoemd.’ Inderdaad ze had gelijk, maar dit had ik zo niet verwacht.

Ondanks mijn ernstige beperking en het niet kunnen praten manifesteer ik mij wel in dit leven en hoe… Curacao here I come.

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.