Maandelijks archief: mei 2018

NU WEER RUSTIGER VAARWATER

Eindelijk was het zover. Het moment waar ik 22 maanden naar toe heb gewerkt. 29 maart is mijn boek Donkere wolken gepubliceerd.

Vooraf aan deze tijd waren er al interviews gepland. In januari Women’s Health. Wie is Sun-Mi Venema en een vooraankondiging van mijn boek was gemaakt. Er was een interview met Grazia, maar dit zou puur over mijn lezingen gaan en zijdelings over mijn boek Donkere wolken. Ook had ik een interview met Flair gepland, maar omdat ik voor Grazia koos én hun dwongen mij zwijgplicht af vanaf januari t/m maart. Ik zou met geen andere media mogen praten dan met Flair. Sorry ik begrijp best dat je als eerste je verhaal wilt doen, maar op deze manier ging het mij net even te ver. Dat is ook wel gebleken, want de journaliste zei: ‘Nu wil geen één tijdschrift je meer.’ Dit zei ze nadat ze zei: ‘Als Flair jouw verhaal niet wilt, kijk ik naar andere mogelijkheden voor je.’ Dus van Flair ben ik afgestapt. De regionale krant (het Noord-Hollands Dagblad) respecteren mij als persoon en hebben een mooi interview (met recensie) gemaakt.

Toen volgde mijn mooie boekpresentatie. Woensdagavond 28 maart in het Zaantheater Zaandam. Wat een bijzondere avond en geweldig feest was dit. Overweldigend. Ik wilde deze speciale gelegenheid besloten. Dit omdat ik wist dat het best emotioneel zou worden, ik wilde graag de mensen erbij die ook in de slechte tijden ervoor mij waren en natuurlijk ook i.v.m mijn vader. Het was een ode, een nagedachtenis. Je brengt iets moois op de markt, maar wetende dat hij er niet bij is. Ik heb er natuurlijk wel bij stil gestaan, maar ook niet teveel.  Het ging om mijn boek Donkere wolken en het werd feestelijk gepresenteerd door Irene Moors en Ali B. Een knallend en wat een mooi optreden van The Partysquad. Mooie hartverwarmende woorden werden er uitgesproken met een vlaag humor. Ook even een traan. Een onvergetelijke dag met een gouden randje. Ik moet eerlijk bekennen dat ik één week moest bijkomen van deze happening. Zoveel impact had het op mijn lichamelijke en geestelijke toestand.

Waar sommige mensen bang voor waren is dat ik in een diep zwart gat zou vallen. Is dit gebeurd? Nee, maar ik ben wel veel rustiger. Een klein item op Hart van Nederland, (een verhaal apart, zie mijn Facebook pagina) een interview voor de Rodi Zaanstreek op Zondag. Een lokaal huis aan huisblad in de Zaanstreek. Dat was het wel voor mijn boek. Nu gewoon weer door met mijn lezingen. Half april ging ik van start op een hogeschool. Ik werd gevolgd door een student van de Filmacademie. Ik ben zo trots op hem. Hij heeft dit project gedaan, maar ook deels was hij betrokken bij het maken van mijn introductiefilmpje. Een filmpje die ik voor mijn lezingen afspeel. Er zit veel emotionele waarde aan, want dit filmpje is gemaakt 1.5 maand voor het overlijden van mijn vader én mijn vader was bij de opnames. Eind april gaf ik een lezing op een universiteit voor (inter) nationale studenten. The power of silence. Allebei supergaaf om te doen. Erg  inspirerend en motiverend. Ontroerend en mooi tegelijk. Watvoor reacties je terug krijgt.

Ik zit niet stil, maar rust wel tussendoor. Het moet niet ten koste van mijn lichaam gaan. Nog twee lezingen te gaan en heb er zin in de studenten en docenten te ontmoeten.

Ik wil IEDEREEN bedanken die mij gesteund heeft om weer op te krabbelen uit het diepe dal. Mensen voor en achter de schermen. Mensen die een lach op mijn gezicht tover(d)en, mij steun(d)en, mij supporten, in mij geloven en motiveren in het leven. Bovenal mijn familie en vrienden.

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.