Maandelijks archief: juli 2017

HULP BIEDEN

Ik heb even wat tijd om rustig een blog te schrijven.

Vandaag was het wederom een warme dag. Het pootje van mijn bril stond scheef en het moest weer even recht gezet. Ik werd vriendelijk geholpen in de winkel. De verkoopster nam alle tijd om rustig te lezen wat ik schreef. Ze vond het niet gek of raar. Ze behandelde mij zoals iedere klant. Netjes en beleefd.

Op de terugweg stond de brug open. Ik wachtte netjes en de slagbomen gingen open. Dit was het teken dat de auto’s, fietsers en voetgangers over de brug mochten. Hobbel de hobbel en al trillend reed ik over de brug. Ik zag mijn spraakcomputer ook hobbelen en trillen op mijn blad. Ik dacht: Nog 20 cm en dan ben ik van het gehobbel en getril af. Maar helaas. Mijn spraakcomputer viel van mijn blad. Gelukkig nog op mijn voetenplank en niet op de grond. Ik dacht: Verdorie daar gaat mijn stem. Angstvallig keek ik mensen aan maar die liepen gewoon door. Ik bleef stil staan en gebaarde met mijn hand naar mensen. Die keken mij aan of ik van een andere planeet kwam en mompelden binnensmonds: ‘Hallo.’ De ander zei: ‘Sorry ik heb geen tijd voor je.’ Mijn oog viel op een mooie jongedame in een jurkje gekleed. Ik gebaarde naar haar en wees naar mijn voetenplank waar mijn spraakcomputer op lag. Ze voelde zich wat ongemakkelijk en zei: ‘Ik snap niet wat je bedoeld.’ Ik wees weer en toen begreep ze het. Ze pakte mijn spraakcomputer en ze zette het op mijn blad. Ik zei: Dank je wel en weg was ze. Zo zie je maar zelfs in Zaandam waar ik best bekend ben word ik soms nog aangekeken of ik van een andere planeet kom en niet spoor. Is hulp bieden tegenwoordig zo moeilijk?

 

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.

©