Maandelijks archief: februari 2017

FLASHBACK

Ik heb ook weleens leuke ritjes met de rolstoeltaxi. Dit zou normaal moeten zijn. De heenweg was de rolstoel bus driekwartier te laat en we moesten mensen wegbrengen. Het werd een toeristische rit waardoor ik maar twee uurtjes bij een vriendin kon zijn. Het bezoek was kort en krachtig maar we hebben enorm gelachen! De terugrit kwam de rolstoeltaxi te vroeg. Er zat nog een passagier in. Een jonge Surinaamse man dacht ik. Ik had hem ieder geval nooit eerder gezien. Hij had het met de chauffeur over kickboksen en dat hij zelf ook aan kickboksen deed. Zijn oom was de eigenaar van de sportschool waar hij les had. Rico Verhoeven, Badr Hari en Remy Bonjasky kwamen in het gesprek voorbij. Remy Bonjasky vonden ze sympathiek en een gentlemen. The flying dutchmen ook wel genoemd. Ik dacht: ik zal maar niet zeggen dat ik hem ken en met hem samen heb gewerkt aan mijn introductiefilmpje. Na een tijd was het gesprek afgelopen en kwamen we bij de sportschool. Niet zomaar een sportschool maar juist de sportschool waar ik vroeger een verjaardag had van een lieve vrouw. Ik weet het nog goed ik danste met de mooiste jongen die ook op de verjaardag was. Het leek wel een beetje op salsa dansen. En zeg nou eerlijk wie wilt dat nou niet? Als je als 16 jarig meisje stiekem wel verliefd was op die jongen waar mee je danste. Je voelde je ‘’on top of the world’’.

Ik weet het nog precies als ik hem vroeger zag. Hij reed altijd op zijn brommertje rond en ik verschoot altijd van kleur als ik hem zag. Ik weet ook nog wat ik aan had op die verjaardag. Een licht roze doorschijnend Morgan truitje en een zwarte stretchbroek met kraaltjes aan de onderkant. Morgan was het coolste kledingmerk van dat moment. Ik voelde mij helemaal te stoer en sexy. Met de kralenarmbanden in de kleur van mijn Morgan shirt maakte ik mijn outfit helemaal compleet en dat allemaal voor die ene mooie jongen. Bruin haar, een gouden tand en bruine ogen. Doeiiiii…hoorde ik ineens. Ik keek op.

De jonge Surinaamse man pakte zijn rugzak en ik zag dat hij een verlamde arm had. Wat een ritje in de rolstoeltaxi niet teweeg kan brengen. Dit soort momenten koester ik en ik denk er met een glimlach aan terug. Good old memories. Geen woede en frustratie van: was ik die persoon nog maar.

Tot de volgende keer.

Groetjes Sun-Mi.

©